Postkantoor Osenovlag. Buurvrouw Tsetsa is de postbeambte, werkdagen van 12 tot 4 uur. 22 mei gaat ze met pensioen.

Ik kom aan. Waar eigenlijk? In mijn “Pop Art House – a European Crowd Art Event”.

Dit huis in de Balkan, waar de weg ophoudt, kocht ik volledig ingericht van een Bulgaarse priester. Zijn standbeeld staat in de tuin van het klooster Seven Chapels, waar hij werkte en waar zijn weduwe nog een tijd woonde. Het huis is volledig ingericht, maar naar de maatstaven van Bulgarije van 30 – 40 jaar geleden. Een authentieke ervaring. De bron in de tuin komt rechtstreeks uit de bergen. Magisch water.

Dit huis is een van mijn langlopende ‘trage’ performances, een Europees Crowd Art Event check deze deze pagina (Facebook). Je kunt erheen door me een mail te sturen en een gesprek te beginnen.

Het idee is dat een Europese Crowd  het huis verandert tot wat het moet worden. Zoals ieder die een steen in een rivier verlegt de hele rivier verandert. Je kunt er goed slapen, er is een dorpswinkel. Wil je er eens heen om een steen te verleggen, neem dan contact met me op: jos@natureaccess.nl. De foto’s zijn impressies van mijn eerste dag.

Nikolay heeft twinkelende ogen en lange haren in slierten zet een houten lul op tafel. Maak daar maar een foto van, want de jonkies in het ooievaarsnest zitten te hoog. Het is zijn onnavolgbare logica van aan vruchtbaarheid verwante zaken, geloof ik (foto). Maar voor Nikolay ontmoette ik nog Cornelis, op station Vidin, overstapstation aan de grens Bulgarije/Roemenië. Een lange kerel uit het Westland die nu in Roemenië in landbouwmachines handelt. Hij weet wel een adres voor me in Plovdiv, een of andere Canadese kerk. Hij schrijft het voor me op en bied me koffie aan, maar ik moet door, de trein naar Nikolay wacht.

Ik ben mijn fiets aan het beladen bij mijn uitstapstation Zverino. Vanaf hier nog 25 km fietsen. Ik stap uit als enige uit op een rudimentair perron, de belijning is wel net gedaan (foto). Het stationsgebouw is een plaatje (foto).Het superlieve barretje op het perron (foto) gaat net open, ik help barvrouw Rumiana met het uitklappen van de klep en dan raak ik in gesprek met Nikolay. Hij wijst me het ooievaarsnest met jongen. Hij vraagt waar ik vandaan kom – Niederlandski? Ah, Amsterdam! – en waar ik naar toe ga. Osenovlag? Da’s wel alleen maar omhoog. Hij kijkt bedenkelijk naar mijn vouwfiets (foto), maar wijst me overtuigd van een goede afloop de weg.

Mijn vouwfiets kent geen bergverzet, dus stoempend en regelmatig pauzerend leg ik de 550 meter hoogte verschil af. Ik kom Detelina tegen met wie ik op eenderde van de route bij een barretje een kruidenthee drink, verderop zit een smaragdhagedis op de weg, met felblauw en -groen (foto), en op tweederde lijkt een houten heilige (foto) me moed in te spreken. Deze heilige staat in de tuin van het klooster Sedemte Prestola, een verborgen juweeltje in ‘kloosterland’ Bulgarije. Na het klooster is er nog 7 km te gaan, het steilste stuk, ik neem nog een pauze en installeer nu mijn telefoon met fiets-app zodat ik de meters ‘eraf’ kan fietsen. Ik kom bezweet aan, neem een douche met koud water uit eigen bron en hang de vlag uit (foto).

Ik reis in het voorjaar met de trein door Europa en ik zie heel veel akkers aan me voorbijtrekken. En overal zie ik de gewassen onderbroken door sporen. Aan het eind van de akker maken ze grote U’s. Het zijn de sporen van de gifspuit die met zo breed mogelijke vleugels uitgespreid achter zich hoog op de wielen de sporen berijdt. Ik reis 2000 km door Europa, de sporen van de gifspuit die ik passeer moeten in de miljoenen kilometers lopen.

Er is hoop. Bij de bakker in Craiova staat voor me een man. T-shirt, riem, krullen, verweerde kop, mooi. Hij bestelt brood en geeft zijn eigen tas (Lidl) aan de bakker. Er is te weinig tas voor het brood, hij loopt weg en komt met een tweede aan. (Op de toonbank)  Dit gebeurt, Craiova, in Roemenië, voor mijn ogen. Er is hoop.

Door mijn dag in Budapest gaat mijn les aan kinderen in Craiova niet door, dat paste niet meer in het programma. Ik kan nu wel naar het museum of modern art, een klein maar prachtig museum met een topcollectie van Brancusi, de beeldhouwer.

Als ik Alex’ huis verlaat groet ik eerst de mannen die voor de deur op een bankje zitten. Ze heten Ion en Mari. Ze lachen om mijn malle fietsje. In de stad aangekomen eet ik nog een falafel bij Argentina. Haar takeaway voor natural food heet de Red Onion.

Brancusi is zo goed als geboren in Craiova. “Zijn De Kus uit 1908 wordt algemeen aanvaard als het begin van de moderne kunst.” Ik vind de tien tentoongestelde werken adembenemend mooi. Ovidiu van het museum geeft me nog een korte inleiding.

Het ondergrondse informatiecentrum over zijn leven en werk is ook erg geslaagd, de man werkte ook lang in Parijs en in New York.

Op de terugweg koop ik aardbeien van Nicu (foto) en zijn moeder.

In de nachttrein van Budapest deel ik de coupé met Brad, data-analist uit Londen, onderweg naar het festival Mountains in the Meadows in het Bulgaarse  Rodopengebergte; en met Stephan, sous chef uit Constanza (RO) maar werkzaam op een cruiseschip in Enkhuizen. Ik moet er om 04.55 uur al uit, wens ze stilletjes een goede reis uit en stap in de vroege ochtendlucht van het Roemeense Craiova. Ik fiets door een stille stad naar de locatie die Vasile me ge-appt heeft. Ik vind het portaal en loop naar boven. De sleutel ligt onder de mat. Vasile is zelf net bij zijn vriendin 400 meter verderop ingetrokken. Ik kan er gewoon in, douche en ga nog een paar uur pitten. Om 08.00 uur neemt ie me mee naar de heuvels van zijn jeugd, een klein wandelingetje over een spoorlijn, de lupinen en de klaprozen bloeien. Hij is 10 jaar geleden met zijn vriendin door het land gaan fietsen. In het donker op een afgelegen weg wisten ze niet meer hoe ze verder moesten, twee andere fietsers – een moeder en dochter- lieten ze bij hun thuis overnachten. Dat maakte diepe indruk. Sindsdien wil ie andere fietsers ook gastvrijheid bieden. Reizen op de fiets maakt je een ander mens, zegt ie.

Dag 3 – Budapest – bij Agi op bezoek, bij haar kon ik logeren op voorspraak van Gerhard. Mijn trein uit Wenen had zoveel vertraging dat ik de aansluiting miste. Ik besloot in Budapest te blijven, de volgende trein ging 24 uur later. Agi nam me mee op een wandeling door de stad. We kwamen langs mooie gebouwen, ook het nationale danstheater, met vele optredens, ook van internationale allure. Maar dat is het niet meer: Orban wilde het hebben als partijgebouw van zijn Fidesz. Het is dus alsof de VVD het Carré confisqueert voor eigen gebruik. Een lelijk groot balkon werd aan het traditionele gebouw geplakt, daar hebben ze het mooiste uitzicht. Agi is heftig, zij en haar generatie geloofden in een nieuwe toekomst na de val van de Muur, en ze steunden Fidesz, ze werkten samen aan een gezamenlijk verhaal. Maar in 2009 ging Orban uit machtshonger een totaal andere weg in, nu draait alles om corruptie. Agi: “We zijn bestolen!”

Foto: Agi en haar balkontuin. Foto’s hieronder en andere ontmoetingen –  Toni hielp me de bibliotheek in, waar ik Agi’s hele verhaal op schreef; Victoria hielp me in de bieb; bij Naomi dronk ik thee; Darma gidste me op de fiets naar het station; de schoenen zijn het Holocaust-monument; ik pauzeerde in de tuinen van Gül Baba Ter

Bij ‘Warmshowers’ Gerhard beland. Webdesigner in eigen dienst. Dochter van 15, vriendin in Budapest. Supergozer. Trots op het ‘rode’ Wenen. Goede fiets-infrastructuur ook. 

Foto: korte wandeltour door de buurt van Gerhard. Het prachtige openbare zwembad in rood/wit. Architectonische belevenis in de jaren zeventig of zo.

Perron Frankfurt. Mijn zoon vraagt voor een afstudeerproject Industrieel Ontwerp foto’s van perrons.

Foto: Dag 1 – op weg naar Wenen, perron Frankfurt – 13,5 trottoirtegels van 30 cm tussen de witte lijnen.