We kiezen een goede plek en plaatsen het object – een groot sample uit de Heiligenberg Tulpenboom – rechtop, het staat op het maaiveld. We dopen het maaiveld I.

De stam zal vanaf het moment van plaatsing tergend langzaam in – zeg – een kwart eeuw in vruchtbare aarde veranderen, in die tijd is het een kraamkamer en voedselbank voor leven: dood hout is verantwoordelijk voor de helft van de biodiversiteit in een bos.

De stam was hol, ik vul het met aarde en daar plant ik een eikel in. Voor deze zaailing is de bovenkant van de stam het maaiveld. We noemen het maaiveld II. Het boompje is zo jong dat het zich helemaal kan aanpassen aan de omgeving, wortels gaan groeien. Het helpt dat dood hout enorm goed is in het vasthouden van vocht.

De wortels van de nieuwe eik zullen zich even tergend langzaam als het vergaan van het hout in de stam verspreiden. De hele stam zal verwortelen, op een manier die niet te voorspellen is.  Het wortelpakket zal zich natuurlijk ook in de grond gaan verspreiden. Er zal in de loop der jaren een ‘wortelstam’ ontstaan. Het laat zich niet voorspellen hoe dat eruit zal zien maar het zal het verbluffende aanpassingsvermogen van de natuur laten zien. Het heeft zich te verhouden tot het dubbele maaiveld dat ik schep. Hoe gaan maaiveld I & II in elkaar op?

Bij het object hoort een chip met een uniek serienummer: 04:EC:21:1A:2B:5E:80. Het chipnummer staat in mijn database met daarin de groeiplaats van de boom en het boomdossier. Omdat de stam vruchtbare aarde gaat worden implanteer ik de chip niet maar breng hem onder in een stuk Heiligenberg Tulpenboom dat geëxposeerd wordt in een passend museum.

Bij de stam plaats ik een manshoge stalen plaat met daarin het chipnummer gestanst. Via het chipnummer in mijn database blijft de link met het geheel voor de eeuwen bewaard. De oorspronkelijke groeiplaats van de Tulpenboom is een heilige plek in het landschap.